เมื่อวานนี้เป็นวันเกิดเรา
มีทั้งเรื่องน่าดีใจและเรื่องน่าเสียใจเกิดขึ้นมากมาย
นับว่าเป็นวันเกิดที่แปลกอีกครั้งนึง
วันเกิดปีนี้เราอยู่ไต้หวัน กำลังเทรนแอร์ EVA อยู่
ใกล้จะจบแล้ว ใกล้วันกลับบ้านเข้ามาทุกที
เราได้รับของขวัญจากคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต
เป็นตุ๊กตา หมี FOREVER FRIENDS ดีใจมากๆ
แล้วตอน 00:30 ของวันที่ 14 Apr 06
เฮียโทรมาอวยพรวันเกิด ขอให้เรามีความสุขมากๆ
เราดีใจมากๆ เฮียบอกว่าเฮียพยายามปรับตัวอยู่นะ
บอกเราว่าถ้าเฮียปรับตัวได้ ที่เหลือคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
เราเลยยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก ดีใจ ปลาบปลื้ม ตื้นตัน
คิดว่าทำไมเราถึงได้โชคดีขนาดนี้ ที่มีคนดีๆหนึ่งคน
พยายามปรับตัวเพื่อเรา ทั้งที่รู้ว่าการปรับนิสัยที่เป็นมานานนั้น
มันทำได้ยากยิ่ง แต่เฮียพยายามจะทำ
เราเลยยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก
เราเคยบอกว่า เราไม่ได้หวังให้อะไรดีขึ้นแบบทันตาเห็น
แต่เห็นความเปลี่ยนแปลงบ้าง เห็นความพยายามบ้างก็ดีเท่าไหร่แล้ว
ยิ่งเฮียทำอะไรให้เรามากเท่าไหร่ เรายิ่งรู้สึกว่า
เราไม่คู่ควรกับเฮียมากขึ้นเท่านั้น
เพราะว่าเราไม่ได้ทำอะไรให้เฮียเลย ทำได้แต่เป็นตัวถ่วงเฮียไปวันวัน
ถ้าเฮียอยู่กับคนอื่น เฮียอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้นะ
 พอตอนกลางวัน

เฮียโทรมาให้กำลังใจก่อนเข้าสอบด้วย ดีใจมากๆ
คำว่า "ขอบคุณ" คงไม่เพียงพอ
ไม่รู้จะตอบแทนยังไงให้สมกับความปรารถนาดีที่เฮียมีให้
เราเครียดมากก่อนเข้าสอบ
เพราะว่ามี recheck ด้วยตัวนึง
กดดันมากๆ แต่ว่าพยายามทำเต็มที่
สุดท้ายเราก็ผ่านการสอบมาได้ทั้งสามตัว
โทรไปเล่าให้เฮียฟัง เฮียบอกว่าต้องขอบคุณ
เสด็จพ่อ ร.5 เพราะว่าเมื่อเช้าเฮียขึ้นไปไหว้ท่านขอพร
เรายิ่งซาบซึ้ง ในสิ่งที่เฮียพยายามทำให้
คุยกันดีมาก มีความสุขที่สุดเลยที่จะได้กลับบ้านแล้ว
แล้วตอนเย็น เราต้องออกไปกินข้าวกับเพื่อนๆ ที่ TAI MALL
ก็เลยคุยกันได้ไม่นานเท่าไหร่ ออกไปก็กลับดึกด้วย
ตอนอยู่ TAI MALL ก็โทรมาบอกเฮียว่าจะกลับดึกนะ
กลัวเฮียจะรอ แล้วก็เล่าเรื่องที่มีผู้หญิงคนนึง
โดนชามบะหมี่หกมาลวกให้ฟัง น่าสงสารมาก
พอกลับถึง EVA เราก็เลยเอาของที่ถือให้เพื่อนอยู่มาเก็บที่ห้องกุ้งก่อน
แล้วก็เดินไปที่ห้องเราเองเพื่อไปคุยกะเฮีย
พอดีอ้อมกับตั๊กกลับมากันก่อนแล้ว
แล้วพอเราโทรไป  missed call เฮียไม่นาน
อ้อมก็โทรมา บอกว่า "ว่างไม๊ ให้มานี่แปบนึง"
เราก็เลยวิ่งมาแปบนึง ไม่ได้ล๊อคห้องด้วย
ปรากฏว่าเพื่อนๆปิดไฟ แล้วเอาเค้กออกมา surprised
ตกใจมากๆเลย ก็เลยอยู่เป่าเทียน ถ่ายรูปกับเค้กก่อน
สุดท้ายเฮียเลยโทรมาเข้ามือถือเรา

ถามเราว่าเพื่อนใช้สายอยู่เหรอ

เราบอกว่าเปล่า แต่ว่าพอดีว่าเพื่อนทำเซอร์ไพรส์ให้

เลยอยู่ห้องเพื่อน เล่าให้เฮียฟัง

แต่ดูเหมือนว่าเฮียจะไม่ค่อยได้ฟัง

เฮียโกรธเราที่เราไม่ยอมโทรบอกสักแปบนึง

เฮียถามเราว่า แค่โทรบอกนาทีนึง

มันจะเสียเวลาขนาดนั้นเลยเหรอ

แล้วทีครั้งนั้น แค่สิบนาทีแล้วเฮียไทรกลับ

เราก็โทรมาตาม ตกลงเราจะเอายังไง

เราเสียใจ ที่ทำให้เฮียผิดหวังอีกแล้ว

แล้วเฮียก็บอกเราว่าเดี๋ยวให้เราไปทำอะไรให้เสร็จก่อน

แล้วเดี๋ยวค่ำๆ โทรไปหา

เราก็เลยไปรีบทำธุระ อาบน้ำ อาบท่าเก็บของ

แล้วก็มานั่งรอโทรศัพท์ รอแล้ว รอเล่า ก็ไม่มีวี่แวว

จนกระทั่งดึกมาก เที่ยงคืนแล้ว

เราตัดสินใจโทรไปหา

แล้วสิ่งที่เราได้รับรู้ มันก็ทำให้เราเสียใจไม่น้อย

เฮียหลับไปแล้ว

เราถามเฮียว่า เรารอโทรศัพท์เฮียอยู่

ไหนเฮียบอกว่าเฮียจะโทรมา

แล้วตอนนั้นก็คิดในใจว่า ถ้าไม่อยากโทรมา

ทำไมต้องมารับปากแบบนี้

เฮียบอกเราด้วยน้ำเสียงรำคาญสุดๆว่า

"ไม่รู้ วันนี้ไม่อยากคุย

เดี๋ยวไว้อยากคุยจะโทรไปหาเอง"

เราก็เลยกึก แล้วก็วางไป

แล้วเราก็เป็นพวกที่ พอมีคนมาพูดอย่างนี้กะเรา

เราก็จะรอจนกว่าเค้าจะโทรมาหาเรา

เพราะว่าเค้าบอกเราเองนิ ว่าเดี๋ยวอยากคุยแล้วเค้าจะโทรมาหาเราเอง

เราก็เลยรอ รอ รอ

วันรุ่งขึ้นเราก็ตื่นแต่เช้ามารอโทรศัพท์

ว่าเมื่อไหร่เฮียจะโทรมา อยากโทรไปหาเราก็กลัว

ว่าเฮียจะไม่อยากคุยกะเรา

แล้วทำน้ำเสียงที่เราไม่อยากได้ยินใส่เรา

เราก็เลยไม่กล้าโทร ได้แต่รอ...

วันนี้เฮียนัดเพื่อนๆไปกินอาหารญี่ปุ่นด้วย

เราก็เลยคิดว่าเฮียคงไม่อยากคุยกะเราจริงๆ

เพราะว่าวันนี้เค้ามีกิจกรรมแล้วนิ

คงไม่คิดถึงเราไม่อยากคุยกะเราจริงๆ

เราออนไลน์ เจอน้องเตย

ก็พยายามถามน้องเตยว่าเฮียกลับมาหรือยัง

ไม่สบายใจเลย กินอะไรก็ไม่ได้ ยิ้มก็ไม่ออก

เพื่อนก็รู้นะ ว่าเรากำลังมีปัญหาอยู่

จนกระทั่งเฮียกลับมา

มาออนไลน์เราก็ยังไม่อยากทักอยู่ดี

เพราะว่าอย่างที่เฮียบอกเราอ่ะ เดี๋ยวอยากคุยจะโทรมาหาเอง

กลัวไปหมด ไม่อยากได้รับคำพูด

หรือว่าน้ำเสียงที่ฟังดูทำลายความรู้สึก

ไม่นานนัก เฮียก็เข้ามาทักเราด้วยคำพูดที่ทำให้เรารู้สึกแย่มาก

"วันศุกร์นี้ กลับเองนะ"

เรากึกไปเลย เรื่องราวหลังจากนี้เราไม่อยากจะพูดถึงมันอีกแล้ว

มันผ่านไปแล้ว...

แล้วมันก็ไม่น่าจดจำซักเท่าไหร่

เอาเป็นว่าวันนี้ เป็นวันที่เราทั้งสุข ทั้งทุกข์

ครบรสชาดเลย

สุขก็สุขสุดๆ ทุกข์ก็ทุกข์ให้ตายเลย

แต่แล้วทุกอย่างมันก็ผ่านได้ด้วยดี

เพราะว่าไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ยังไงเราก็รักกัน...

เราต่างรู้ว่า...แท้จริงแล้วเรารักกันมาก

แต่ด้วยความห่างไกล ความไม่มั่นใจ

หรืออะไรก็ตาม

ทำให้เรามีเรื่องให้ขบคิด พิจารณากันเรื่อยมา

รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

มันก็อย่างนี้แหละ... คนสองคน

แต่ ณ วันนี้เรามั่นใจในกันและกันมากขึ้น

ต่างคนต่างกลัวที่จะเสียอีกฝ่ายไป

เราเองก็กลัวมาก...

กลัวการที่ต้องเสียเฮียไป

เมื่อถึงวันนั้นเราจะอยู่ยังไง เราก็ไม่รู้...

ขออย่าให้มีวันนั้นเลย...

"รักเฮียที่สุด"

ผู้ชายที่ไม่อ่อนโยน แต่แสนจะอ่อนโยน

มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้ ..
และเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เด็กผู้ชายคนหนึ่งฟัง
เธอเล่าเรื่องน่าเศร้าไปพร้อมกับน้ำตาของเธอ

เด็กผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เด็กผู้หญิง ..
รับฟังเรื่องราวต่างๆ แล้วเขาก็เงียบ ..

เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งร้องไห้มากขึ้นเรื่อยๆ .. เรื่อยๆ
จนเด็กผู้ชายพูดขึ้นมาว่า “เธอจะร้องอะไรกันนักหนา ยัยบ้า”
เรื่องแค่เล็กน้อยแค่นี้ เธอถึงกับต้องเสียน้ำตามากขนาดนี้เชียวเหรอ

เด็กผู้หญิงเลยพูดขึ้นว่า ..
“ก็เธอน่ะมันคนใจร้าย เธอจะไปเข้าใจอะไรล่ะ”
“เวลาที่ฉันมีปัญหา.. เวลาที่ฉันเสียใจ ..
พอฉันบอกให้เธอฟัง เล่าให้เธอฟัง เธอกลับหาว่าฉันบ้า”
“เธอไม่เคยเข้าใจฉันเลย”
“เธอมันเป็นผู้ชายที่ไม่มีความอ่อนโยน..”

“ทำไมน๊ะ เวลาที่ฉันร้องไห้ .. ทำไม ..
ทำไมเธอไม่เคยคิดจะพูดปลอบใจฉันบ้าง ..
ทำไมเธอชอบว่าฉันนัก ..
หรือว่า แค่นี้ฉันยังเสียใจไม่พอ ..
ต้องให้เธอมาทำให้ฉัน ยิ่งทรุดหนักลงใช่มั้ย”

เด็กผู้ชายคนนั้นได้แต่ .. นิ่งเงียบ ..
ในใจของเด็กผู้ชายคนนั้นได้แต่คิดว่า .. “เธอมันยัยโง่”
ในใจของเด็กผู้ชายคนนั้นมีคำถามมากมาย ..

คำถามเป็นร้อยๆ พันๆ คำถาม ที่อยากจะเอ่ยถามเด็กผู้หญิงคนนั้น
แต่เด็กผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยจะเอ่ยถามแม้สักคำ ..

เธอไม่เคยรู้หรอกเหรอว่า เวลาเธอน่ะร้องไห้ “ฉันแทบจะเป็นบ้า”
เธอไม่เคยรู้หรอกเหรอว่า .. เวลาเธอเศร้า “ฉันเศร้ายิ่งกว่า”
แล้วเธอไม่รู้หรอกเหรอว่า .. คนที่มันทำเธอร้องไห้ “ฉันอยากจะกระทืบมันให้ตาย”
นี่เธอไม่เคยรู้จริงๆ เหรอว่า .. “ฉันรักเธอมากแค่ไหน”

เธอไม่รู้หรือไงน๊ะยัยโง่ ว่า .. “ฉันน่ะปลอบเธอไม่เป็น”
ฉันรู้นะ .. ถ้า ฉันปลอบเธอ “เธอจะดีขึ้น”
แต่ ... ฉันก็ไม่ทำ ด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่า ..
ฉันไม่อยากเห็นเธออ่อนแอ
ฉันอยากเห็นเธอเข้มแข็ง และลุกขึ้นมาสู้กับปัญหาด้วยตัวของเธอเอง ..

ถึงแม้ว่าเธอ .. จะมองว่าฉันเป็นคนใจร้าย .. ฉันก็ยอม
ฉันอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนโยน แสนดี ..
ฉันอาจไม่ใช่คนที่เธอต้องการยามเศร้า ..
ฉันอาจไม่ใช่ .. ใครคนนั้น .. สำหรับเธอ ..

ถึงเธอจะโกรธ จะเกลียดฉัน ..
แต่อยากให้รู้ไว้นะว่า “ผู้ชายที่ไม่อ่อนโยนคนนี้ก็รักเธอ”

น่าเศร้าใจนัก ที่เด็กผู้หญิงคนนั้น ..
ไม่มีทางรู้เลยว่า ความไม่อ่อนโยนที่เด็กผู้ชายคนนึงมอบให้
.. กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ..
ถ้าเด็กผู้หญิงคนนั้นรู้สักนิดว่า ..
เด็กผู้ชายคนนั้นรักเค้าแค่ไหน
“เรื่องนี้มันคงไม่เป็นแบบนี้”

อย่ามองแค่การกระทำภายนอกของเขา
แต่ลองมองลึกถึงหัวใจ ..
แล้วคุณจะรู้ว่า ใครบางคนที่คุณ ..คิดว่า
ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย .. เค้าคนนั้นอาจจะ ..
แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่เต็มเปี่ยม

จงอย่ามองด้วยตา แต่มองด้วยใจ ..
เพราะสิ่งที่ดีๆ บนโลกใบนี้ซ่อนอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะหามันเจอรึเปล่า ..